Od kwietnia 1998 roku obowiązują zmienione warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki. Między innymi zaostrzono wymagania dotyczące izolacyjności cieplnej ścian budynków. Zwiększono wymagania w stosunku do ścian zewnętrznych. Dla ścian o budowie warstwowej, z izolacją cieplną z materiałów takich jak np. wełna skalna lub wełna szklana - obniżono maksymalną wartość współczynnika przenikania ciepła do 0,30 (W/mkwK). Analiza, jaką przeprowadziły instytucje badawcze na przykładzie około 200 budynków wielorodzinnych wybudowanych w latach 1952-1992, upoważnia do stwierdzenia, że docieplenie ścian zewnętrznych, które spowoduje obniżenie wartości współczynnika przenikania ciepła nawet do poziomu 0,30 - 0,25 W/(m 2 K), może dać realne obniżenie zużycia energii nawet o 24%. Większe oszczędności można osiągnąć tylko w przypadku szerszego, niż tylko docieplenie ścian zewnętrznych, zakresu termomodernizacji.

Docieplenia ścian zewnętrznych można wykonać różnymi metodami.
Najczęściej stosowane metody to:

Metoda ta jest obecnie najchętniej stosowaną technologią ocieplania ścian zewnętrznych. Decydują o tym przede wszystkim - prostota wykonywanych robót, konkurencyjny w porównaniu z pozostałymi metodami koszt i duża trwałość, sprawdzona przez wiele lat stosowania.

Metoda lekka mokra znajduje zastosowanie przy ocieplaniu ścian murowanych z cegły, pustaków ceramicznych lub betonowych, betonu komórkowego oraz przy ocieplaniu ścian betonowych prefabrykowanych lub monolitycznych. Ich powierzchnia może być pokryta tynkiem lub nie wykończona. Etapy prac dociepleniowych metodą lekką mokrą polegają – w skrócie – na przyklejeniu (lub przyklejeniu i zamocowaniu kołkami) płyt materiału izolacyjnego do zewnętrznej powierzchni ściany, pokryciu materiału izolacyjnego cienką warstwą zaprawy zbrojonej siatką, a na koniec nałożeniu wyprawy tynkarskiej. W metodzie lekkiej mokrej jako materiał izolacyjny stosowane są płyty ze styropianu (tzw. nierozprzestrzeniającego ognia) lub twardej wełny mineralnej. Docieplenie z zastosowaniem płyt z wełny mineralnej, najczęściej stosowane jest w przypadkach, gdy izolacja cieplna dodatkowo spełniała funkcję izolacji akustycznej, lub gdy ocieplany budynek ma wysokość powyżej 25 metrów.

Wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych w metodzie lekkiej mokrej jest proste. Przed przystąpieniem do wykonywania docieplenia powierzchnię ściany należy oczyścić z kurzu i powłok malarskich, a wszystkie odspojenia tynku skuć i wyrównać ubytki zaprawą. Robót dociepleniowych nie należy przeprowadzać podczas opadów deszczu, przy silnym wietrze lub nasłonecznieniu, w temperaturze niższej niż 5°C i wyższej niż 25°C. Płyty z wełny mineralnej lub styropianu łączone są na styk czołowy. Wykonanie docieplenia zaczyna się od ułożenia najniższej warstwy płyt, które opiera się na metalowej listwie cokołowej przymocowanej do muru. Wyższe warstwy układa się mijankowo, tak by ich połączenia pionowe nie tworzyły linii prostej. W metodzie lekkiej mokrej stosuje się płyty izolacji cieplnej o wymiarach 1000 x 500 mm. O ile oczywiste jest, że ściany zewnętrzne należy docieplać aż do górnych krawędzi ścian attykowych lub kolankowych, to należy się zastanowić, od jakiego poziomu zaczynać docieplenie w budynkach podpiwniczonych. Najczęściej docieplenie układa się od górnej krawędzi otworów okiennych piwnic, co zapewnia skuteczne docieplenie wieńca stropu parteru. Jeśli jednak nie decydujemy się ocieplać stropu nad piwnicą, lepiej jest docieplić ściany piwnicy na całej ich wysokości ponad gruntem. O ile jest to możliwe należy docieplić zewnętrzne powierzchnie otworów okiennych (tzw. ościerza). Ze względów technicznych izolacja musi tam mieć mniejszą grubość niż izolacja układana na ścianach (nie może przekroczyć szerokości ościeżnicy, lecz nie powinna być mniejsza niż 2 cm). Pozostawienie powierzchni otworów okiennych bez docieplenia może doprowadzić do przemarzania ściany wokół okna i pojawienia się pleśni na wewnętrznej powierzchni otworów okiennych wokół ościeżnicy.

Na warstwie izolacji wykonuje się warstwę ochronną ze zbrojonej tkaniny szklanej, którą następnie pokrywa się od zewnątrz warstwą wyprawy tynkarskiej. Obie warstwy są najbardziej narażone na niekorzystne oddziaływanie warunków atmosferycznych (np. promieniowanie słoneczne, agresywne chemicznie opady deszczu, erozyjne działanie wiatru, skurcze w wyniku obniżenia temperatury) oraz na uszkodzenia mechaniczne. W związku z tym, dla uzyskania wymaganej trwałości, warstwy te powinny być wykonane starannie, zgodnie z reżimem technologicznym zalecanym przez producenta systemu w odpowiednich warunkach atmosferycznych i terminach.

W celu zwiększenia odporności warstwy ociepleniowej na uszkodzenia mechaniczne, na wszystkich narożnikach pionowych na parterze oraz na narożnikach ościeży drzwi wejściowych i drzwi balkonowych na wszystkich kondygnacjach, należy przed przyklejeniem siatki wstawić perforowane kątowniki wzmacniające.

Metoda ta nie jest zbyt skomplikowane; dlatego też inwestorzy często decydują się na samodzielne wykonanie wszystkich prac.

Metoda lekka sucha polega na obłożeniu ścian domu warstwą izolacji termicznej. Można ją stosować do ocieplania budynków zarówno starych, jak i nowo budowanych. W obu przypadkach grubość izolacji termicznej wynosi zwykle 10-15 cm. Rozwiązanie to szczególnie chętnie wykorzystywane jest przy termomodernizacji budynków starych. Dzieje się tak dlatego, że technologia ta nie jest zbyt skomplikowana i w wielu przypadkach inwestorzy decydują się samodzielnie wykonać wszystkie prace. Nie mniej ważne jest i to, że metoda ta jest "czysta". Jej zastosowanie nie powoduje żadnych szkód w ogrodzie (co jest bardzo prawdopodobne przy stosowaniu metody lekkiej mokrej). Dłuższy czas realizacji przedsięwzięcia nie jest w tym przypadku wadą. Dla wielu osób możliwość przerywania robót w dowolnym momencie jest wręcz zaletą, bo pozwala na prowadzenie prac wtedy, kiedy jest na to czas, na przykład tylko w weekendy albo w zimie.

Generalnie można powiedzieć, że ocieplanie murowanych ścian metodą lekką suchą jest niemal identyczne jak drewnianych. Podstawowa różnica polega na braku paroizolacji oraz możliwości zastosowania okładzin zewnętrznych nie tylko z drewna, ale i z tworzyw sztucznych, ceramiki, kamienia, a nawet z betonowych kształtek.

Paroizolacja - folia aluminiowa (gr. min. 0,02 mm), folia polietylenowej lub PCW (gr. co najmniej 0,1 mm), papa asfaltowa z obustronną powłoką bitumiczną. Warstwa musi być szczelna; niedopuszczalne są przerwy i uszkodzenia. Pasy układa się na zakład szer. 5-10 cm. Styki należy skleić lub uszczelnić taśmą samoprzylepną (miejsca wbicia zszywek lub gwoździ też trzeba zakleić taśmą). Paroizolację mocuje się bezpośrednio do drewnianej ściany, i to najlepiej od wewnątrz. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy dom będzie od środka wykończony płytami gipsowo-kartonowymi lub boazerią (na ruszcie). W innym wypadku paroizolację mocuje się na zewnętrznej stronie ścian.

Elewacja (okładzina zewnętrzna) - przede wszystkim deski elewacyjne (grubości 2,5 cm) z drewna odpornego na działanie zmiennych warunków atmosferycznych (np. sosna, modrzew, dąb); należy je zaimpregnować, pomalować lub polakierować. Deski można przybić pionowo, poziomo, a nawet po skosie. Rzadziej stosuje się siding winylowy.

Elewacja (okładzina zewnętrzna) - najczęściej siding winylowy lub deski elewacyjne. Rzadziej okładziny z żywic poliestrowych, kamienia, ceramiki, betonu zwykłego i polimerowego, płyt włóknowo-cementowych.

Podwójny ruszt konstrukcyjny - jest niezbędny; powstaje z ustawionych na sztorc listew sosnowych lub świerkowych grubości 3,8-5 cm i szerokości 5-6 cm (połowa grubości warstwy izolacji termicznej). Powinno się go układać w dwóch wzajemnie prostopadłych warstwach, bo wtedy wielkość mostków termicznych ograniczona jest jedynie do miejsc styku drewnianych listew. Rozstaw poszczególnych elementów powinien być taki, aby pomiędzy nimi można było układać płyty wełny lub styropianu bez konieczności docinania.

Izolacja termiczna - półtwarde płyty z wełny mineralnej lub szklanej (o gęstości 80-120 kg/m3). Zwykle układa się dwie warstwy, każda grubości 5-6 cm. W przypadku ocieplania budynków murowanych można również użyć twardego, ryflowanego styropianu lub polistyrenu ekstrudowanego.

Wiatroizolacja - folia polietylenowa o wysokiej paroprzepuszczalności (powyżej 1300 g/m2/24 h), może to być także papier woskowany, a nawet podkładowa papa asfaltowa z jednostronną powłoką. Układa się ją (z zakładem szerokości 5-10 cm) bezpośrednio na wełnie mineralnej i przybija zszywkami lub gwoździami do rusztu utrzymującego izolację termiczną. Wskazane jest także dodatkowe uszczelnienie połączeń taśmą samoprzylepną, szczególnie wtedy, gdy styk wypada pomiędzy listwami.

Szczelina wentylacyjna - jest potrzebna zawsze; wykonuje się ją pomiędzy wiatroizolacją a warstwą elewacyjną. Przepływ powietrza musi być zapewniony od dołu do góry, dlatego listwy rusztu dystansowego należy przybić pionowo. Ruszt dystansowy wykonuje się z impregnowanych listew sosnowych lub świerkowych o grubości 2,5-3,2 cm (szerokość nie może przekroczyć 5 cm) mocowanych co 50-60 cm.
Źródło: murator.dom.pl