| Metoda lekka sucha |
|
Metoda ta nie jest zbyt skomplikowane; dlatego też inwestorzy często decydują się na samodzielne wykonanie wszystkich prac. Metoda lekka sucha polega na obłożeniu ścian domu warstwą izolacji termicznej. Można ją stosować do ocieplania budynków zarówno starych, jak i nowo budowanych. W obu przypadkach grubość izolacji termicznej wynosi zwykle 10-15 cm. Rozwiązanie to szczególnie chętnie wykorzystywane jest przy termomodernizacji budynków starych. Dzieje się tak dlatego, że technologia ta nie jest zbyt skomplikowana i w wielu przypadkach inwestorzy decydują się samodzielnie wykonać wszystkie prace. Nie mniej ważne jest i to, że metoda ta jest "czysta". Jej zastosowanie nie powoduje żadnych szkód w ogrodzie (co jest bardzo prawdopodobne przy stosowaniu metody lekkiej mokrej). Dłuższy czas realizacji przedsięwzięcia nie jest w tym przypadku wadą. Dla wielu osób możliwość przerywania robót w dowolnym momencie jest wręcz zaletą, bo pozwala na prowadzenie prac wtedy, kiedy jest na to czas, na przykład tylko w weekendy albo w zimie. Generalnie można powiedzieć, że ocieplanie murowanych ścian metodą lekką suchą jest niemal identyczne jak drewnianych. Podstawowa różnica polega na braku paroizolacji oraz możliwości zastosowania okładzin zewnętrznych nie tylko z drewna, ale i z tworzyw sztucznych, ceramiki, kamienia, a nawet z betonowych kształtek. Ocieplanie ścian drewnianych Paroizolacja - folia aluminiowa (gr. min. 0,02 mm), folia polietylenowej lub PCW (gr. co najmniej 0,1 mm), papa asfaltowa z obustronną powłoką bitumiczną. Warstwa musi być szczelna; niedopuszczalne są przerwy i uszkodzenia. Pasy układa się na zakład szer. 5-10 cm. Styki należy skleić lub uszczelnić taśmą samoprzylepną (miejsca wbicia zszywek lub gwoździ też trzeba zakleić taśmą). Paroizolację mocuje się bezpośrednio do drewnianej ściany, i to najlepiej od wewnątrz. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy dom będzie od środka wykończony płytami gipsowo-kartonowymi lub boazerią (na ruszcie). W innym wypadku paroizolację mocuje się na zewnętrznej stronie ścian. Elewacja (okładzina zewnętrzna) - przede wszystkim deski elewacyjne (grubości 2,5 cm) z drewna odpornego na działanie zmiennych warunków atmosferycznych (np. sosna, modrzew, dąb); należy je zaimpregnować, pomalować lub polakierować. Deski można przybić pionowo, poziomo, a nawet po skosie. Rzadziej stosuje się siding winylowy. Ocieplanie ścian murowanych Elewacja (okładzina zewnętrzna) - najczęściej siding winylowy lub deski elewacyjne. Rzadziej okładziny z żywic poliestrowych, kamienia, ceramiki, betonu zwykłego i polimerowego, płyt włóknowo-cementowych. Podwójny ruszt konstrukcyjny - jest niezbędny; powstaje z ustawionych na sztorc listew sosnowych lub świerkowych grubości 3,8-5 cm i szerokości 5-6 cm (połowa grubości warstwy izolacji termicznej). Powinno się go układać w dwóch wzajemnie prostopadłych warstwach, bo wtedy wielkość mostków termicznych ograniczona jest jedynie do miejsc styku drewnianych listew. Rozstaw poszczególnych elementów powinien być taki, aby pomiędzy nimi można było układać płyty wełny lub styropianu bez konieczności docinania. Izolacja termiczna - półtwarde płyty z wełny mineralnej lub szklanej (o gęstości 80-120 kg/m3). Zwykle układa się dwie warstwy, każda grubości 5-6 cm. W przypadku ocieplania budynków murowanych można również użyć twardego, ryflowanego styropianu lub polistyrenu ekstrudowanego. Wiatroizolacja - folia polietylenowa o wysokiej paroprzepuszczalności (powyżej 1300 g/m2/24 h), może to być także papier woskowany, a nawet podkładowa papa asfaltowa z jednostronną powłoką. Układa się ją (z zakładem szerokości 5-10 cm) bezpośrednio na wełnie mineralnej i przybija zszywkami lub gwoździami do rusztu utrzymującego izolację termiczną. Wskazane jest także dodatkowe uszczelnienie połączeń taśmą samoprzylepną, szczególnie wtedy, gdy styk wypada pomiędzy listwami. Szczelina wentylacyjna - jest potrzebna zawsze; wykonuje się ją pomiędzy wiatroizolacją a warstwą elewacyjną. Przepływ powietrza musi być zapewniony od dołu do góry, dlatego listwy rusztu dystansowego należy przybić pionowo. Ruszt dystansowy wykonuje się z impregnowanych listew sosnowych lub świerkowych o grubości 2,5-3,2 cm (szerokość nie może przekroczyć 5 cm) mocowanych co 50-60 cm. Źródło: murator.dom.pl
|