Metoda ta jest obecnie najchętniej stosowaną technologią ocieplania ścian zewnętrznych. Decydują o tym przede wszystkim - prostota wykonywanych robót, konkurencyjny w porównaniu z pozostałymi metodami koszt i duża trwałość, sprawdzona przez wiele lat stosowania.

 

Metoda lekka mokra znajduje zastosowanie przy ocieplaniu ścian murowanych z cegły, pustaków ceramicznych lub betonowych, betonu komórkowego oraz przy ocieplaniu ścian betonowych prefabrykowanych lub monolitycznych. Ich powierzchnia może być pokryta tynkiem lub nie wykończona. Etapy prac dociepleniowych metodą lekką mokrą polegają – w skrócie – na przyklejeniu (lub przyklejeniu i zamocowaniu kołkami) płyt materiału izolacyjnego do zewnętrznej powierzchni ściany, pokryciu materiału izolacyjnego cienką warstwą zaprawy zbrojonej siatką, a na koniec nałożeniu wyprawy tynkarskiej. W metodzie lekkiej mokrej jako materiał izolacyjny stosowane są płyty ze styropianu (tzw. nierozprzestrzeniającego ognia) lub twardej wełny mineralnej. Docieplenie z zastosowaniem płyt z wełny mineralnej, najczęściej stosowane jest w przypadkach, gdy izolacja cieplna dodatkowo spełniała funkcję izolacji akustycznej, lub gdy ocieplany budynek ma wysokość powyżej 25 metrów.

 

Wykonanie docieplenia ścian zewnętrznych w metodzie lekkiej mokrej jest proste. Przed przystąpieniem do wykonywania docieplenia powierzchnię ściany należy oczyścić z kurzu i powłok malarskich, a wszystkie odspojenia tynku skuć i wyrównać ubytki zaprawą. Robót dociepleniowych nie należy przeprowadzać podczas opadów deszczu, przy silnym wietrze lub nasłonecznieniu, w temperaturze niższej niż 5°C i wyższej niż 25°C. Płyty z wełny mineralnej lub styropianu łączone są na styk czołowy. Wykonanie docieplenia zaczyna się od ułożenia najniższej warstwy płyt, które opiera się na metalowej listwie cokołowej przymocowanej do muru. Wyższe warstwy układa się mijankowo, tak by ich połączenia pionowe nie tworzyły linii prostej. W metodzie lekkiej mokrej stosuje się płyty izolacji cieplnej o wymiarach 1000 x 500 mm. O ile oczywiste jest, że ściany zewnętrzne należy docieplać aż do górnych krawędzi ścian attykowych lub kolankowych, to należy się zastanowić, od jakiego poziomu zaczynać docieplenie w budynkach podpiwniczonych. Najczęściej docieplenie układa się od górnej krawędzi otworów okiennych piwnic, co zapewnia skuteczne docieplenie wieńca stropu parteru. Jeśli jednak nie decydujemy się ocieplać stropu nad piwnicą, lepiej jest docieplić ściany piwnicy na całej ich wysokości ponad gruntem. O ile jest to możliwe należy docieplić zewnętrzne powierzchnie otworów okiennych (tzw. ościerza). Ze względów technicznych izolacja musi tam mieć mniejszą grubość niż izolacja układana na ścianach (nie może przekroczyć szerokości ościeżnicy, lecz nie powinna być mniejsza niż 2 cm). Pozostawienie powierzchni otworów okiennych bez docieplenia może doprowadzić do przemarzania ściany wokół okna i pojawienia się pleśni na wewnętrznej powierzchni otworów okiennych wokół ościeżnicy.

 

Na warstwie izolacji wykonuje się warstwę ochronną ze zbrojonej tkaniny szklanej, którą następnie pokrywa się od zewnątrz warstwą wyprawy tynkarskiej. Obie warstwy są najbardziej narażone na niekorzystne oddziaływanie warunków atmosferycznych (np. promieniowanie słoneczne, agresywne chemicznie opady deszczu, erozyjne działanie wiatru, skurcze w wyniku obniżenia temperatury) oraz na uszkodzenia mechaniczne. W związku z tym, dla uzyskania wymaganej trwałości, warstwy te powinny być wykonane starannie, zgodnie z reżimem technologicznym zalecanym przez producenta systemu w odpowiednich warunkach atmosferycznych i terminach.

 

W celu zwiększenia odporności warstwy ociepleniowej na uszkodzenia mechaniczne, na wszystkich narożnikach pionowych na parterze oraz na narożnikach ościeży drzwi wejściowych i drzwi balkonowych na wszystkich kondygnacjach, należy przed przyklejeniem siatki wstawić perforowane kątowniki wzmacniające.